در پی قطع شدن آب رودخانه زاینده رود و عدم تخصیص منابع آبی به این رودخانه جمعی از  شهروندان اصفهانی قصد دارند در این خصوص شکایتی را از اداره کل آب منطقه ای اصفهان تسلیم دادگستری اصفهان نمایند.
به همین منظور دادخواستی توسط موسسه حقوقی راد تهیه و تنظیم شده است . از آنجا که قطع آب زاینده رود و عدم مدیریت صحیح بر این رودخانه ، زیانی عمومی را متوجه همه شهروندان اصفهانی می کند و بر اساس اصل هشتم قانون اساسی که امر به معروف و نهی از منکر را وظیفه ای همگانی می داند و همچنین اصل پنجاهم قانون اساسی که حفاظت از محیط زیست که نسل امروز و نسل های بعدی باید درآن حیات اجتماعی روبه رشدی داشته باشند وظیفه ی عمومی تلقی میشود ، لذا دیگر شهروندان اصفهانی و مدافعان محیط زیست در سراسر کشور که مایل به همراهی در این شکایت حقوقی هستند می توانند با ارسال نام ، نام خانوادگی ، نشانی و تلفن به ایمیل zayandehroud1390@gmail.com نام خود را به جمع دیگر شاکیان بیفزایند .

متن شکایت تنظیم شده توسط موسسه حقوقی راد که قرار است پس از افزودن نام دیگر شاکیان تسلیم دادستانی دادسرای اصفهان شود به این شرح است :
موسسه حقوقی راد
کرسی محترم دادستانی دادسرای عمومی اصفهان
با سلام،
بی گمان به عنوان دیده ور حقوق این شهر دریافته اید که دیرگاهی است آب زاینده رود در پی قانون گریزی مدیران قطع شده و این بهره برداری خلاف از موضع مقام اجرایی خسارات جبران ناپذیری را به بار آورده است. نظر به اینکه:
نخست؛ بر مبنای عرف چندهزار ساله مسیر شریان زاینده رود مشخص بوده و هست، تغییر مسیر و انتقال آن با تصمیم مدیریت آب استان خلاف قانون است.
دو دیگر؛ حق بر آب (Right to Water) به عنوان یک حق شناخته شده بشری محسوب است و قطع و رفع و جلوگیری از جریان آن نادیده انگاشتن حقوق مسلم بهره جویان است.
سه دیگر؛ ابنیه باستانی و پل های منحصر به فردی که بر این آب راه بنا شده اند در صورت قطع آب آسیب غیر قابل جبرانی خواهند دید.
لذا بدواً دستور موقت کیفری نسبت به بازگرداندن آب و سپس تعقیب دست اندرکاران مدیریت آب استان را تقاضا داریم.
گفتنی است در خصوص شایستگی طرح دعوا، پیش از این اداره کل حقوقی قوه قضائیه در مورد عبور خسارت بار قطار شهری و دادخواهی گروه پر شماری از دلسوزان این آب و خاک، اعلام داشته است گه این دست شکایات نه تنها حق افراد است، بلکه در زمره تکالیف امر به معروف و نهی ازمنکر قلمداد می شود.
ما بر این باوریم که درنگ در این تصمیم زندگی بخش چنان فاجعه آمیز است که قلم از بیان آن در می ماند. آنچه روشن است رود تفتیده، بستر خشکیده و درختان ناتوان اند که میراث طبیعی و حقوق مسلم یک شهر، یک تمدن و یک فرهنگ را نشانه گرفته اند.
تردیدی وجود ندارد مقامات آبرسان (مدیر کل آب منطقه ای استان اصفهان) باید از جایگاه قانونی خود استفاده نیکو و مفید به مصالح عمومی برند، نه اینکه با بهره جویی خلاف منافع ملی و مغایر قواعد بین الملل حقوق و امتیازات میراث فرهنگی و طبیعی را نادیده انگارند و در نهایت حق بشری را پایمال کنند.
با تجدید احترام
سید محمد علی دادخواه ، وحید مشگانی فراهانی و نیما محمدی
ما امضا کنندگان زیر به وکلای محترم (آقایان سید محمد علی دادخواه- وحید مشگانی فراهانی- نیما محمدی) که در دادسرای عمومی اصفهان علیه مدیر عامل شرکت سهامی آب منطقه ای اصفهان به علت عدول از اختیارات قانونی و دادن اجازه استفاده غیر مجاز از آب رودخانه زاینده رود شکایت کرده اند، اختیارات تام داده ایم تا نسبت به بازگرداندن آب زاینده رود هر اقدام شایسته ای را انجام دهند.
پی نوشت :
پرونده « زاینده رود » در این وبلاگ

طرفداران محیط زیست در سراسر جهان با ایجاد کمپینی از سایت « فیسبوک » خواسته اند که از انرژی های تجدید پذیر استفاده کند. آنها از فیسبوک خواسته اند که از روز 22 آوریل همزمان با روز زمین پاک ، متعهد شود که سبز خواهد شد.

طرفداران محیط زیست خواسته های خود از شرکت فیسبوک را بطور مشخص این طور عنوان کرده اند :
- افزایش استفاده از انرژی های پاک و قطع استفاده از سوخت فسیلی
- برنامه ای برای قطع استفاده دائمی فیسبوک از سوخت فسیلی از سال 2021 ارائه دهد
- آموزش کاربران برای استفاده از انرژی پاک
-  حمایت از انرژی پاک در سطوح محلی ، ملی و جهانی
در واقع این کمپین برای متعهد ساختن فیسبوک به استفاده صد در صدی از سوخت های تجدید پذیر و رهایی از مصائب فاجعه بار استفاده از سوخت های فسیلی و تاثیر آن بر پدیده تغییرات آب و هوایی ایجاد شده است .
فیسبوک در حال حاضر بزرگترین شبکه اجتماعی اینترنتی است که بیش از 500 میلیون کاربر دارد و تمام طرحهای توسعه ای این شرکت بر استفاده از انرژی های فسیلی بنا گذاشته شده است و از اینرو دوستداران محیط زیست از فیسبوک می خواهند که متعهد به استفاده از انرژی های پاک شود و همچنین با استفاده از نام تجاری خود فرهنگ استفاده از انرژی های پاک را در بین کاربران خود ترویج کند.
بررسی های انجام شده توسط بخش فناوری اطلاعات کمپین تغییرات اقلیمی « صلح سبز » نشان می دهد تقاضا برای استفاده از انرژی در بخش های فناوری اطلاعات در حال افزایش است و این مقدار در سال 2020 به 1963 میلیارد کیلو وات ساعت خواهد رسید که بیش از سه برابر میزان فعلی و بیشتر از میزان مصرف کنونی انرژی الکتریکی در کشورهای فرانسه ، آلمان ، کانادا و برزیل است .

Will facebook pledge to go green by earth day?

پیوند یه نوشته اصلی در وبلاگ دوستداران حیوانات و محیط زیست

ده عکس روز جمعه . این هفته : جوجه تیغی

عکس های بیشتر را در سایت نجات سیاره ببینید .

بقیه عکس ها را اینجا ببینید

در خبرها آمده بود که طرح رها سازی ماهی قرمز برای دومین بار در شهر خرم آباد برگزار شده است . بر اساس خبرهای منتشره شهروندان خرم آبادی استقبال خوبی از این طرح داشتند همچنین مدیر کل محیط زیست استان ، شهردار ، رئیس شورای شهر اصفهان در این طرح حضور داشته اند.
بی تردید برگزاری هر طرح و برنامه ای در هر سطحی نمی تواند خالی از اشکال باشد و برگزاری این طرح نیز اشکالاتی داشته و دارد اما در مجموع برگزاری این طرح و طرحهایی نظیر این در بلند مدت می تواند موثر باشد. حضور تعداد زیادی از مردم در کنار مسئولان عالیرتبه شهر آن هم به بهانه کمک به تعدادی حیوان ، اتفاقی است که هیچوقت رخ نداده و همواره برای دوستداران حیوانات آرزو بوده است ولی ماهی قرمز این توان را دارد که این اتفاق شیرین را به وجود بیاورد. براستی غیر از این در کجای ایران می توان تعداد زیادی از شهروندان و مسئولان را به بهانه کمک به حیوانی جمع کرد؟!

طرح رها سازی یا طرح جمع آوری ماهی قرمز به این شکل و در سطح وسیع ، برای اولین بار در سال ۱۳۸۳ به پیشنهاد انجمن حمایت از حیوانات اصفهان و با همکاری شهرداری اصفهان برگزار شد . این طرح نیز خالی از اشکال نبود و در سالهای بعد تغییراتی داشت ولی نکته مهم این بود که باعث می شد توجه بسیاری از شهروندان اصفهانی و مسئولان شهری به مساله حیوانات و محیط زیست جلب شود.
به نظر نگارنده ما در حال حاضر در مرحله ای هستیم که برای کمک به حیوانات باید توجه شهروندان و مسئولان را به اهمیت حیوانات جلب کنیم و آنها را نسبت به سرنوشت حیوانات حساس کنیم. اگر بتوانیم از این مرحله به خوبی گذر کنیم و در میان مردم و مسئولان ، یاران و همفکران زیادی جلب کنیم آن گاه می توانیم سخن از حقوق حیوانات بزنیم و برای کمک به وضعیت حیوانات شهر ، استان و کشورمان برنامه های بهتری داشته باشیم.
آن شهروند خرم آبادی که امسال در طرح رها سازی شرکت کرد و آن مسئولی که در این برنامه شرکت داشت از دیگرانی که در این برنامه و نظیر این برنامه ها نبودند از این پس حساسیت بیشتری نسبت به ماهی قرمز و بطور کلی حیوانات خواهند داشت . مطمئن باشید اگر روزی دوستدارن حیوانات به این نتیجه برسند که امکان نگهداری از ماهی قرمز در منازل وجود ندارد و برای نجات ماهی قرمز هیچ راهی جز حذف آن از سفره هفت سین وجود ندارد ، آن شهروند خرم آبادی که ساعتی برای کمک به ماهی قرمزش وقت گذاشته و در طرح رهاسازی ماهی قرمز شرکت کرده است بیش از دیگرانی که با ماهی و حیوانات قهر بوده اند پذیرای حرف های دوستداران حیوانات خواهد بود. آن مدیری که از شهرداری خرم آباد در این برنامه حضور داشته از این پس خواه ناخواه نگاه بهتری به مقوله حیوانات شهری خواهد داشت .
ای کاش برخی از دوستداران حیوانات در سالهای گذشته به جای طرح مباحثی نظیر بیماری زا بودن ماهی قرمز ، ایرانی نبودن و یا مباحثی که در حال حاضر خارج از ظرفیت عمومی جامعه برای پذیرش است ، به فکر برگزاری چنین طرح هایی می بودند تا امروز شهروندان و مسئولان بیشتری برای نجات حیوانات یار و همراه ما بودند. کسانی که به هر دلیلی صحبت از حذف و تحریم ماهی قرمز می زنند نمی توانند ۱۰ نفر را کنار هم جمع کنند ولی این طرح و طرح هایی نظیر این باعث حضور هزاران نفر از شهروندان و مسئولان برای کمک به حیوانی شده است.
ماهی قرمز فراگیرترین حیوان خانگی ایرانیان است و به جرات می گویم حضور ماهی قرمز در سفره هفت سین طی سالهای گذشته بیش از هر ان جی او ، رسانه و گروهی باعث ایجاد حس علاقه به حیوانات در بین هموطنانمان شده است . اکنون کمک به ماهی های قرمز سفره هفت سین می تواند بهانه خوبی باشد برای حساس کردن مردم و مسئولان نسبت به سرنوشت حیوانات . باید از این فرصت نهایت استفاده را برد . باید امروز یارگیری کنیم تا فردا بتوانیم از پس برنامه های دیگر در خصوص حمایت از حقوق حیوانات برآییم.

* این مطلب نخستین بار در پایگاه خبری دیده بان حقوق حیوانات منتشر شده است .

لینک به مطلب در وبلاگ دوستداران حیوانات و محیط زیست

با دوراندیشی ، فیلسوف آندره گورز (André Gorz)، در متنی که در سال ۱۹۷۴ منتشر شد، پیش بینی کرده بود که چگونه صنعت، گروه های مالی .. کوتاه سخن سرمایه داری امر محیط زیست را از آن خود می کند.
بحث در باره محیط زیست ، مثل حرف زدن درباره حق رای و یا داشتن یک روز تعطیل در هفته است: بلافاصله تمام بورژواها و حامیان نظم خواهند گفت که شما خواهان ورشکستگی آنها، پیروزی آنارشیسم و تاریک اندیشی هستید. سپس بعد از مدتی، وقتی که فشار مسائل و نیروی مردمی غیرقابل تحمل می شود، به شما آنچیزی را میدهند که تا همین دیروز از آن سرباز می زدند و بصورتی بنیادین هیچ چیز تغییر نمی کند.

در نظر گرفتن الزامات محیط زیستی مخالفان زیادی در میان صاحب کاران دارد. اما درعین حال به حد کافی دارای طرفداران سرمایه دار هست که پذیرش آن توسط قدرت های پولی احتمالی جدی ارزیابی شود. در نتیجه بهتر آنست که از هم اکنون دست از قایم موشک بازی برداریم: مبارزه برای محیط زیست هدف غائی نیست و تنها یک مرحله به حساب می آید. این مبارزه می تواند برای سرمایه داری مشکلاتی بیافریند و تغییراتی را به آن تحمیل کند؛ اما سرمایه داری پس از مدتها مقاومت با تکیه به زور و یا استفاده ازحیله، وقتی بن بست محیط زیستی غیر قابل دور زدن می شود، بالاخره عقب می نشیند و ملزومات آنرا در محاسبات خود وارد می کند. همانطور که در مورد دیگر موارد عمل کرده بود.

بهمین دلیل است که باید از هم اکنون به صراحت به طرح این سوال بپردازیم: ما چه می خواهیم ؟ یک سرمایه داری که خود را با الزامات محیط زیستی تطبیق دهد یا یک انقلاب اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی که برعکس الزامات سرمایه داری را از میان برداشته و بدین ترتیب رابطه جدیدی بین انسان ها و اجتماع ، محیط زیست و طبیعت برقرار سازد ؟ اصلاحات و یا انقلاب ؟
به این سوال بخصوص این پاسخ را ندهید که این مسئله فرعی به حساب می آید و الویت آلوده نکردن کره خاکی است آنهم تا حدی که دیگر قابل زیست نباشد. چرا که بقا نیز هدف غائی نیست: «آیا زیستن واقعا ارزش آنرا دارد» [همانطور که ایوان ایلیچ از خود می پرسد] ، آنهم در « دنیائی که به بیمارستانی جهانی، مدرسه ای جهانی، زندانی جهانی تبدیل شده که در آن وظیفه اصلی «مهندسین روح آدمیزاد» ساختن انسانهائی است که بتوانند خود را با این شرائط تطبیق دهند» ؟(..)
بهتر آنست که از آغاز روشن شود که «برای » چه نبرد می کنیم و نه « برعلیه » چه. بهتر آنست که پیش بینی کنیم چگونه سرمایه داری تحت تاثیر الزامات محیط زیستی قرار گرفته و تغییر می یابد تا اینکه فکرکنیم که این محدودیت ها حتما به نابودی آن می انجامند.
اما قبل از هرچیز، الزام محیط زیستی در زبان اقتصاد به چه معنی است ؟ بعنوان مثال کارخانه های عظیم شیمیائی دره راین(Rhin) ، شرکت باسف (BASF) در لودویگ شافن (Ludwigshafen)، گروه بایر(BAYER) درلورکوزن(Leverkusen) و یا شرکت آکزو(AKZO) در رتردام (Rotterdam) را در نظر بگیرید. هر کدام از این کارخانه های عظیم از مجموعه عوامل زیر تشکیل می شود:
- منابع طبیعی ( آب، هوا و مواد کانی) که تا کنون رایگان به حساب می آمدند چرا که لازم نبود که باز تولید(جایگزین) شوند.
- وسائل تولید ( ماشین آلات، ساختمان)، که سرمایه ثابت ( بخش مستقر آن) به حساب می آیند و به مرور زمان مستهلک شده و باید جایگزین(باز تولید) شوند ، البته در صورت امکان با ابزارهائی قوی تر و پربازده تر که به کارخانه امتیاز بیشتری در مقابل رقیبانش اهدا کنند.
- نیروی کار انسانی که آنهم نیاز به بازتولید دارد( باید تغذیه ، مداوا، مسکن و آموزش کارگران تامین شود) .
در اقتصاد سرمایه داری، ترکیب این عوامل در روند تولید در جهت یک هدف مسلط قرار دارد: تولید بیشترین سود ممکن( امری که برای موسسه ای که در فکر آینده اش است به معنی داشتن بیشترین توانائی ممکن و در نتیجه سرمایه گذاری و حضور در بازار جهانی است ). رسیدن به این هدف بستگی به چگونگی در هم آمیزی عوامل فوق و اهمیت قائل شده برای هر یک از آنها دارد.
بعنوان مثال، موسسه یاد شده هرگز از خود نمی پرسد که چه باید کرد برای اینکه کار قابل تحمل تر شود و اینکه چگونه کارخانه باید هماهنگی تعادل های طبیعت را بافضای زندگی افراد در نظر گیرد تا محصولات اش در جهت اهدافی قرار گیرند که جامعه انسانی مشخص کرده است.(..)
این چنین است که در دره راین بخصوص، تمرکز انسانها ، آلودگی هوا و آب به سطحی رسیده است که صنایع شیمیائی برای رشد و یا حتی فقط ادامه کار، خود را مجبور می بینند که دود و زائداتشان را پالایش کنند. به دیگر سخن شرائط و منابعی را باز تولید کنند که تاکنون بصورت «طبیعی» و رایگان در اختیارشان بود. این نیاز به بازتولیدمحیط، دارای عوارضی روشن است: باید در آلودگی زدائی سرمایه گذاری کرد که به معنی افزایش میزان سرمایه ثابت( مستقر) است؛ سپس باید مستهلک شدن( جایگزینی) ماشین آلات پالایش را در حساب ها وارد کرد بویژه آنکه محصول تولید شده ( پالایش نسبی هوا و آب) چیزی نیست که بتوان آنرا با سود فروخت.
بدین ترتیب در مجموع وزن سرمایه گذاری (برای « منابع طبیعی» )، هزینه بازتولید آنها و هزینه های تولیدی بطور کلی ، بصورتی موازی رشد خواهند کرد، بدون آنکه چنین رشدی در قیمت فروش پدید آمده باشد. در نتیجه فقط دو شق وجود دارد: یا سود کاهش خواهد یافت و یا اینکه قیمت محصولات افزایش می یابد. یک موسسه طبیعتا در درجه اول سعی می کند که قیمت محصولاتش را افزایش دهد. اما مسئله به این سادگی ها هم نیست. چرا که دیگر کارخانه های آلوده کننده( کارخانه های سیمان، فولاد سازی، ریخته گری..) نیز به دنبال آنند که مصرف کننده را مجبور کنند که قیمت بیشتری برای محصولاتشان بپردازد. در نظرگرفتن ملزومات محیط زیستی در نهایت به یک نتیجه می انجامد: قیمت ها رشدی سریعتر از دستمزد واقعی خواهند داشت و قدرت خرید مردم هرچه کمتر می شود .درست مثل آنست که هزینه پالایش محیط زیست از صندوقی پرداخت شود که مردم از محل آن کالاهای روزانه خود را می خرند.
در نتیجه روند باز تولید منابع طبیعی( پالایش نسبی هوا و آب) به سوی ثابت شدن و یا کاهش یافتن تمایل خواهد یافت؛ گرایش به سوی توقف رشد اقتصادی و بحران تشدید خواهد شد. کاهش چنین رشد افتصادی و تولیدی که در یک سیستم دیگر می توانست امری نیک ارزیابی شود(ماشین کمتر، هوای بیشتر، ساعات کار روزانه کوتاهتر و غیره)، نتایجی کاملا منفی به همراه خواهد داشت: تولیدات آلوده کننده محصولاتی لوکس به حساب خواهند آمد که در دسترس توده ها نبوده و فقط هم چنان در اختیار صاحب امتیازان خواهد بود؛ نابرابری ها بازهم افزایش یافته؛ فقرا بازهم نسبتا بیشتر فقیر شده و ثروتمندان ثروتمند تر می شوند.
در نظر گرفتن هزینه های محیط زیستی در مجموع تاثیراتی مشابه با بحران نفتی سالهای ۷۰ خواهد داشت. و سرمایه داری که از چنین بحرانی سرنگون نمی شود آنرا نیز مثل همیشه رتق و فتق خواهد کرد: گروه های مالی پرقدرت تر از آن استفاده خواهند کرد تا گروه های رقیب را با کمترین بها ببلعند و حوزه نفوذ خود بر اقتصاد را گسترش دهند. قدرت مرکزی کنترل خود را بر جامعه افزایش خواهد داد: فن سالاران (تکنوکرات ها) با محاسبه «بهینه ترین» شیوه آلودگی زدائی و تولید، مقررات نوین را تدوین کرده و بدین ترتیب حوزه های « زندگی از پیش برنامه ریزی شده» و محدوده فعالیت های دستگاه های فشار را گسترش خواهند داد.
خواهید پرسید که آیا همه این ها اجتناب پذیر نیست ؟ بی شک. اما اگر سرمایه داری مجبور شود که هزینه های محیط زیستی را در نظر گیرد مسائل این چنین پیش خواهند رفت مگر آنکه یک یورش سیاسی، از تمام سطوح ، اداره کارها را از اختیارش درآورد و به آن پروژه دیگری برای جامعه و تمدن را تحمیل کند. چرا که حامیان رشد اقتصادی لااقل در مورد یک نکته حق دارند:در چارچوب کنونی جامعه و الگوی مصرف که براساس نابرابری، امتیاز و بردن سود هر چه بیشتر بنا شده، عدم رشد اقتصادی و یا رشد اقتصادی منفی تنها می تواند منجر به رکود، بیکاری، تعمیق شکاف بین فقرا و ثروتمندان شود. در چارچوب کنونی شیوه تولید، محدود و یا متوقف کردن رشد اقتصادی ممکن نیست مگر با تقسیم عادلانه تر مایملک موجود.
تا زمانیکه فقط در چارچوب محدودیت های چنین تمدن نابرابرای هائی استدلال کنیم، رشد اقتصادی در نظر توده های مردم وعده ای طلائی( هرچندموهوم) انگاشته خواهد شد و عدم رشد اقتصادی همچون محکومیت به زیستن دریک فلاکت سیاه بی هیچ روزنه ای از امید. بدین ترتیب نه به رشد افتصادی بلکه به هاله تقدسی که حول خود بوجود آورده، باید حمله کرد ، به پویائی نیازهای روزافزون و ارضا نشده ای که به آنها تکیه می کند، به رقابتی که با سازماندهی آن هرچه بیشتر افرادی را تحریک می کند که « خود را اوج تر از دیگران» بخواهند. جامعه ای که در آن شعار اصلی چنین است:« آنچه برای همگان خوب است ارزشی ندارد. تو فقط وقتی اعتبار داری که آنچه «بهتر» از همه است را داشته باشی».
در حالیکه برای گسست با ایدئولوژی رشد اقتصادی درست باید عکس اینرا تائید کرد:تنها آنچه برای همگان خوب است لیاقت ترا دارد. تنها چیزی استحقاق تولید شدن را دارد که نه برای کسی امتیاز حساب شده و نه باعث تحقیر کسی می شود.ما می توانیم خوشبخت تر اما بازرق و برق کمتری زندگی کنیم چرا که در یک جامعه بدون امتیاز، فقیر نیز وجود ندارد.

* آندره گورز در سپتامبر ۲۰۰۷ درگذشت. این متن در آوریل ۱۹۷۴ در ماهنامه Sauvage طرفدار محیط زیست چاپ شد و سپس در سال ۱۹۷۵ زیر نام میشل بوسکه در مقدمه کتاب Ecologie et politique مجددا منتشر شد.

پی نوشت : پس از انتشار « مطلب ٣۵٠ چیست ؟ » ، دوست عزیزی ضمن ناکافی دانستن برنامه ها و گروههایی نظیر ٣۵٠ ، خواندن این مقاله را پیشنهاد داد.

لینک به مطلب اصلی در وبلاگ دوستداران حیوانات و محیط زیست

سی و سه پل

در مورد ویرانگری های مترو اصفهان و فاجعه ای که در انتظار سی و سه پل است طی دو سه سال گذشته مطالب زیادی گفته شده است . از نظرات کارشناسانه اساتید دانشگاه بگیر تا مطالب حقوقی ، بیانیه ها ، گزارش ها و مطالب طنز ، اما ساعتی پیش در وبلاگ دوست عزیزم جمال علینقیان جمله ای خواندم که در عین سادگی ، درد آور بود. او در کاهگل نوشته :
” سی و سه پل توی طرحه! قراره یه جای دیگه زاینده رود که پل نیست و قرار هم نیست مترو نزدیکش رد بشه یه سی وچند پل دیگه بسازیم! با مصالح محکمتر و متناسب با معماری روز دنیا! “

ظاهراً به قول جمال راست اینست که سی و سه پل در منطقه اجرای طرحهای عمرانی! شهرداری اصفهان قرار گرفته و الله وردی خان باید قبل از ساختن سی و سه پل از شهرداری اصفهان استعلام می کرده ، اصلاً جا داره اداره حقوقی شهرداری اصفهان بر علیه الله وردی خان به دلیل ساخت و ساز غیر مجاز و بدون کسب مجوز و استعلام های لازم اعلام جرم کنه ، شاید بتونه از ورثه و نوادگانش پولی ، جریمه ای ، چیزی بگیره . اصلاً باید معلوم بشه این الله وردی خان تحصیلات دانشگاهی برای ساختن پل داشته یا نه ؟! و اگر داشته تو کدوم مناقصه شرکت کرده که تونسته پل بسازه ؟ آیا اصلاً اسناد مناقصه شفاف هست و یا صرفاً بر اساس اینکه الله وردی خان یکی از سرداران و فرماندهان شاه عباس اول بوده ، تونسته از رانت استفاده کنه و پل بسازه ؟! اصلاً فرمانده لشکر جنگی را چه به پل سازی ؟!
شنیده ایم که خیلی از طرحهای عمرانی که الان اجرا میشه نقشه و طرحش ده ها سال پیش کشیده شده بوده و قرار بوده اون موقع ها اجرا بشه اما نمیدونم طرح متروی اصفهان قبل از احداث سی و سه پل ( یعنی قبل از شاه عباس اول ) بوده یا بعد از احداث سی و سه پل ؟!

لینک به اصل مطلب در وبلاگ دوستداران حیوانات و محیط زیست

٣۵٠قسمت در میلیون آن چیزی است که بسیاری از دانشمندان ، کارشناسان آب و هوا  و دولت های مترقی دنیا آنرا میزان امن دی اکسید کربن موجود در جو زمین می نامند .افزایش سریع گرم شدن قطب شمال و تاثیرات آب و هوایی دانشمندان را به این نتیجه رسانده که ما در حال حاضر بالاتر از نقطه امن ٣۵٠ یعنی در منطقه ٣٨٨ قسمت در میلیون قرار داریم و باید به سرعت به منطقه امن ٣۵٠ برگردیم وگرنه اثرات غیر قابل جبرانی در انتظار زمین خواهد بود.

برای درک گرم شدن زمین این سه شماره را باید در خاطر داشته باشیم : ٢٧۵ ، ٣٨٨ و ٣۵٠
تا حدود ٢٠٠ سال پیش ، جو زمین شامل ٢٧۵قسمت دی اکسید کربن در میلیون بود و این نسبت از دی اکسید کربن باعث می شد تا زمینی سرد برای زندگی انسانها و موجودات زنده وجود داشته باشد.
ما به وجود کربن در جو زمین نیاز داریم اما چه مقدار؟ در اوایل قرن هجدهم انسان شروع به سوختن ذغال سنگ و نفت و گاز انرژی و تولید کالا کرد . مقدار کربن در اتمسفر رو به افزایش گذاشت ، این روند در ابتدا آرام بود ولی به تدریج سریعتر و سریعتر شد . بسیاری از فعالیت های روزانه ما شامل روشن کردن چراغ ، پخت و پز غذا ، گرم کردن و یا سرد خانه های ما به منابع انرژی مانند زغال سنگ و نفت تکیه می کنند که دی اکسید کربن منتشر می کنند و این باعث به افزایش گرمای جو می شود . در حال حاضر ٣٨٨ قسمت دی اکسید کربن در میلیون ،  در جو زمین وجود دارد.
دانشمندان می گویند افزایش این میزان اثرات فاجعه باری به بار خواهد آورد. ذوب شدن یخ ها ، از بین رفتن یخچالهای طبیعی ، از بین رفتن منابع آب آشامیدنی ، به زیر آب رفتن بسیاری از خشکی ها ، خشکسالی در برخی مناطق زمین ، طوفان ها و سیل ها ، انقراض گونه های جانوری ، شیوع بیماری ها ، افزایش فقر و گرسنگی در برخی نقاط زمین و … در مجموع این حوادث می تواند باعث ایجاد درگیری ها و ناامنی شود و حیات بشر در زمین را تهدید کند.
تغییرات آب و هوایی در قطب شمال پیام روشنی به ما می دهد . در تابستان ٢٠٠٧ میزان یخ دریا ٣٩ % کمتر از متوسط یخ موجود در سالهای ١٩٧٩ تا ٢٠٠٠ بوده است و این منطقه از دست رفته برابر با ۵ برابر کشور انگلستان است.
برای نجات زمین باید میزان دی اکسید کربن جو را به ٣۵٠ قسمت در میلیون برگردانیم ، این کار سختی است اما غیر ممکن نیست . این بدان معناست که ما باید استفاده از سوخت های فسیلی را متوقف کنیم و به جای آن از انرژی ها پاک نظیر انرژی های خورشیدی ، بادی و دیگر منابع تجدید شونده انرژی استفاده کنیم . دانشمندان معتقدند در صورت استفاده از انرژی های پاک و حذف انرژی های فسیلی و همچنین بهبود شیوه های کشاورزی و جنگلداری می توانیم تا اواسط قرن جاری به عدد ٣۵٠ برسیم و اگر نتوانیم مناطقی که در بالای ٣۵٠ قرار بگیرند باید منتظر اثرات فاجعه بار باشند.
350.org  چیست ؟
در سایت 350 آمده : 350.org کمپین بین المللی است برای ایجاد یک حرکت متحد در سراسر جهان برای کمک به مشکلات آب و هوایی و یافتن روش های جدید برای حل مشکلات تغییرات اقلیمی . ما ماموریت داریم جهانیان را نسبت به تغییرات  اقلیمی حساس کنیم . ما بر کاهش میزان دی اکسید کربن موجود در جو زمین و رسیدن به عدد ٣۵٠ قسمت در میلیون متمرکز هستیم .
ما به سختی برای در راه سازماندهی جدید برای یافتن راه هایی برای مقابله با تغییرات آب و هوایی در جهان هستیم. نظریه ما اینست : اگر جنبش مردمی در سطح جهان بتواند رهبران دنیا را نسبت به تغییرات آب و هوایی حساس و پاسخگو کند آنگاه آغاز تحولی شگرف برای مبارزه با تغییرات آب و هوایی است.

لینک به مطلب اصلی  در وبلاگ دوستداران حیوانات و محیط زیست

بیژن فرهنگ دره شوری

مهندس بیژن فرهنگ دره شوری مردی نام آشنا برای دوستداران و کوشندگان محیط زیست در ایران است. مردی که از نخستین روزهای ایجاد سازمان محیط زیست در کنار این سازمان بوده است و حافظه اش گنجینه ای از خاطرات 40 ساله محیط زیست ایران است .
به بهانه « جایزه نوروز » و انتخاب ایشان به عنوان مرد سال محیط زیست در سال 1389 گفت و گویی با ایشان داشتم. از او درباره تاسیس سازمان محیط زیست ، مشکلات محیط زیست ایران ، پروژه احیا ببر و شیر ، ظرفیت صنعت اکوتوریسم در ایران ، بی توجهی عمومی به محیط زیست و آینده محیط زیست ایران با توجه به ادامه وضعیت موجود سوال کردم. پاسخ دره شوری با آخرین پرسشم ساده و بسیار هشدار دهنده بود ، آنجا که از شهر مسجد سلیمان در روزگاری نه چندان دور گفت و سرنوشت غمبار امروزش را توصیف کرد و هشدار داد که اگر به وضعیت محیط زیست توجه نشود آینده ای نظیر مسجد سلیمان پیش روی ایران ماست.
گفت و گو با دره شوری ، مردی که شوریده ایران و طبیعت ایران است را بخوانید :

* روزی که ما سازمان محیط زیست داشتیم  هیچ کشوری در منطقه نداشت
* در سال 56برای هر گونه در خطر انقراض چندین زیستگاه مطمئن داشتیم
* در حال حاضر محیط زیست یک هزارم ارزش واقعی اش را در بین مدیران ندارد

در سال 1350 که سازمان حفاظت از محیط زیست تاسیس شد از همان زمان مناطق حفاظت شده و پارکهای ملی محیط زیست بوجود آمد. من هم از همان سال به عنوان کارشناس استخدام شدم ، در آن موقع  هم کارشناسان خوب و هم مشاوران خیلی خوبی داخلی و خارجی داشتیم . در سازمان مرکزی تحقیقاتی با نام مرکز بررسی و توسعه داشتیم و سراسر ایران را می گشتیم و زیستگاهها را انتخاب و ارزیابی می کردیم و بصورت پارک ملی و حفاظت شده اعلام می کردیم . در همان زمان محیط بانهای خیلی خوبی استخدام شدند.
ما در طی 6 سال  9 میلیون هکتار پارک ملی و حفاظت شده تاسیس کرده بودیم . در آن زمان در منطقه خاورمیانه تنها کشوری بودیم که سازمان حفاظت از محیط زیست داشت و غیر از ما در منطقه فقط هند جلوتر از ما بود که آن هم به خاطر تسلط انگلیسی ها بود . در آن زمان کشورهای عربی مطلقاً نمی دانستند محیط زیست چیست ، پاکستان هیچ فعالیتی نداشت و شوروی با ما قابل مقایسه نبود. در آن سالها آموزشگاه محیط زیست تاسیس کرده بودیم و محیط بانها دوره های یک ماهه و شش ماهه می دیدند و بهترین اساتید را برای آموزش داشتیم و به تدریج پرسنل آموزش می دیدند .
در سال 56 هیچ گونه در خطر انقراضی نداشتیم ، برای یوزپلنگ چندین زیستگاه مطمئن و عالی داشتیم ، خوش ییلاق حفاظت شده بود ، 14 هزار میش و قوچ و آهو و پازن در خوش ییلاق وجود داشت. من در خوش ییلاق یکبار در یک روز 7 یوز دیدم ،  جان باکستون فیلمبردار معروف حیات وحش همراهم بود و هنوز فیلمش موجود است .
پارک ملی کویر یکی از بهترین زیستگاههای یوز بود ، توران را مخصوصاً برای یوز و گور با مساحت 300 هزار هکتار حفاظت شده اعلام کردیم و موته را برای آهو ایجاد کرده بودیم. بهرام گور را  برای گورخر ایرانی ایجاد کرده بودیم  که البته آنجا هم یوز داشت و بطور کلی هیچگونه در خطر انقراضی نبود که دو سه زیستگاه مطمئن نداشته باشد.
الان اوضاع غم انگیز است ، آن موقع در خاورمیانه رقیب نداشتیم و از همه جلوتر بودیم ولی الان اوضاع عوض شده .الان باید متناسب با شرایط جهانی کارکنیم. ببنید الان عربها چه می کنند ، ما آن موقع خودمان را با شرایط جهانی می سنجیدیم ، کنفرانس رامسر را ما آن موقع برگزار کردیم. نخستین  کنفرانس پارکهای ملی دریایی را برگزار کردیم ولی متاسفانه در حال حاضر یک پارک ملی آبی نداریم . شما ببنید کشورهای افریقایی که اسمشون همراه گرستگی و قطحی است پارک ملی دریایی دارند ولی ما با این همه خور ، حرا و ساحل از خرمشهر تا گواتر یک پارک ملی نداریم و البته در کنار اینها  بیش از 40 جزیره هم داریم.
فارو را آن موقع حفاظت شده اعلام کردیم الان متاسفانه شنیده ام بر اساس مصوبه مجلس شورای اسلامی به منطقه آزاد کیش برای تفرجگاه واگذار شده است . من مطمئنم یکی از نمایندگانی که به این طرح رای داده اند نرفته اند و ببیند آنجا دریایش و جزایر مرجانی اش چه بهشتی است.
متاسفانه در حال حاضر در بین مدیران کشور ، محیط زیست ارزش واقعی خودش را ندارد و نه تنها ارزش واقعی اش را ندارد ، بلکه یک هزارم اهمیت واقعی آن درک نمی شود. برای همین گلستان اینطوری است . پارک ملی بمو را ببینید به چه روزی افتاده و بقیه مناطق به همین شکل.  داستان امروز محیط زیست ، داستان غم انگیزی است.

* من می دانم در این کشور چه ثروتی از نظر طبیعی داشتیم و از بین رفته
* تا پیش از این نگران گونه های جانوری بودیم ولی در حال حاضر  گونه ها را با زیستگاهش از بین می برند
* افزایش جمعیت و انحلال سازمان برنامه بودجه وضعیت را بدتر از قبل کرده

من قبل از سال 50 در ایل قشقایی به دنیا آمدم . 15 سال در کوههای زاگرس کوچ کردم و از سال 50 به این طرف همه مناطق کشور را گشته ام و دیده ام. ما در آن زمان در سازمان محیط زیست سالانه گاهی 250 تا 300 روز برای بررسی زیستگاهها ماموریت داشتیم . من چندین دهه این سرزمین را گشته ام و  من میدانم این سرزمین از نظر طبیعی چه ثروتی داشته. کارشناسان جوان امروز خبر ندارند و نمی دانند این سرزمین چه بوده.
ببینید چشمه ها چه بلایی سرشان آمده ، آبهایی زیر زمینی چه شده. چاههایی که در عمق 10 متر به آب می رسید حالا در عمق 250 تا 300 متر به آب می رسد و متاسفانه در بسیاری از  مناطق منابع آب زیر زمینی تمام شده. چشمه های بزرگ خشکیده اند. دریاچه ها از هامون در  بلوچستان تا ارژن در فارس و بختگان  و مریوان و گاوخونی و ارومیه در بدترین وضعیت به سر می برند و در آستانه نابودی کامل هستند.
سه تا تونل زدیم و هنوز نتوانستیم آب کارون را به زاینده رود و گاوخونی برسانیم. گاوخونی  روزی محل زندگی هزاران فلامینگو بود ، وقتی فلامینگوها از رودخانه بلند می شدند به نظر می رسید این رودخانه آتش گرفته ولی ببیند امروز چه وضعیتی دارد. وضعیت مراتع و رودخانه ها و دیگر مناطق هم به همین شکل است.
من امسال ، کردستان ، لرستان ، چهار محال بختیاری ، کهگیلویه و بویر احمد ، فارس ، گیلان ، گلستان و کرمان را دیده ام  .هیچ جایی نیست که جنگل لطمه ندیده باشه و در حال نابودی نباشد، در کهگیلویه و لرستان درخت بلوط هنوز هست ولی من میدانم زاداوری این جنگل از بین رفته. وقتی ظرفیت دام چندین برابر مرتع باشه دیگر مرتعی باقی نمی ماند . تازه در کنار همه این تخریب ها کارخانه سازی ، واگذاری ها ، جاده سازی های عجیب و غریب، شخم زدن های و درخت بری های شبانه  را هم داریم. تا پیش از این نگران گونه های جانوری بودیم ولی در حال حاضر ، گونه ها را با زیستگاهش از بین می برند.
جمیعت دو برابر شده ، منابع آب کاهش پیدا کرده. وضعیت تصفیه فاضلاب مناسب نیست و اکثراً تصفیه نمی شوند و داستان زباله ها  و نخاله ها هم از همه اینها بدتر است . در سالهای گذشته ، مهمترین ، مفیدترین و موثر ترین سازمان در کشور سازمان برنامه و بودجه بود . این سازمان 40-50 سال آرشیو تحقیقات و برنامه ریزی داشت و مرکز تمرکز کارشناسان با تجربه و با  خرد بود ولی الان این سازمان منحل شده و طبیعی است که باید انتظار داشته باشیم وضعیت بد محیط زیست بدتر از قبل شود.

* در محترمانه ترین  حالت باید گفت پروژه احیا شیر و ببر  به این شکل ، تبلیغات بیهوده است

مگر می شود یک نفر تصمیم بگیرد و بگوید میخواهیم ببر مازندران را احیا کنیم ؟! ما چنین تجربیاتی در گذشته داشتیم ، ما گوزن زرد را نجات دادیم ولی برای نجات گوزن زرد اول زیستگاه را آماده کردیم. اول باید زیستگاه آماده بشود و امنیت ، محل تغذیه و محل زاد آوری برای حیوان تهیه بشود و بعد ادعای احیا گونه را داشته باشیم. شیر و ببر سلطان جنگل هستند و شیر و ببر در بهترین شرایط محیط طبیعی می توانند زندگی کنند نه با این شرایط فعلی زیستگاهها در ایران . باید عرض کنم اینها کارهای تبلیغاتی است و در محترمانه ترین لحن باید گفت این حرف ها تبلیغات بیهوده است.

* علیرغم همه مشکلات و ویرانی ها در صنعت اکوتوریسم می توانیم با تمام دنیا رقابت کنیم

علیرغم همه مشکلات بنده اعتقاد دارم هنوز این سرزمین برای اکوتوریسم عالی است . اکوتوریسم احتیاج به ساخت و ساز لوکس ندارد و شخصی که برای دیدن طبیعت به سفر می آید امکانات مختصر وعادی  را به هتل 5 ستارهه ترجیح میده . ایران از نظر تنوع زیستی و اقوام مختلف سرشار از تنوع است. من قشقایی هستم ، ایل من ، خوراک من لباس من و  موسیقی من جالب است در کنار ما بختیاری ها هستند با فرهنگ ، صنایع دستی ، لباس و موسیقی متفاوت ، شما بروید تا آذربایجان … هر گوشه سرزمین جاذبه خودش را دارد ، از مردم کویر و جاذبه های کویر هر کدام جاذبه های خودش را دارد.
من 6 سال  در قشم کار کرده ام ، قشم در نگاه اول جزیره ای است که شاید هیچ جذابیتی نداشته باشد ولی می بینید دریایی زیبا دارد ، لاک پشت هایش، ماهیگیری و صید در دریا ، خوراک و فرهنگ مردم ، صنایع دستی و  مهربونی همه جاذبه هستند .
در بسیاری از صنایعی که طی 40-50 سال گذشته سرمایه گذاری کرده ایم در سطح جهانی موفق نبوده ایم و نمی توانیم با آنها رقابت کنیم ولی در اکوتوریسم هیچ کشوری به پای ما نمی رسد. ما یک پنجم اروپا و شاید کمتر از آن وسعت داریم ولی تنوع زیستی ما به اندازه کل قاره اروپا است. ولی مساله اینجاست که برای بحث محیط زیست و اکوتوریسم کار را باید کسی انجام بدهد که این سرزمین را بشناسد و عاشقش باشد و عاشقانه کار کند.
باید به جای این صنایع آلوده کننده که هزار درد ایجاد می کند و با نفت مفت می سوزانیم و چند برابر قیمت جهانی محصول تولید می کنیم روی توریسم و اکوتوریسم کار کنیم . تجربه به من می گوید درآمد منافع اکوتوریسم برای ذی حق ترین مردم کشور است و از زنان خانه دار و چادرنشین تا روستائیان را منتفع می سازد.

* هیچ کس حق ندارد مشکلات محیط زیست را تقصیر مردم بیندازد ، مردم چیزی را می دانند که آموخته اند
* در کجای دنیا با منابع ، خاک و آب کشوری این کار را می کنند که ما می کنیم؟

مردم چیزی را می دانند که آموخته اند . وقتی شما در شرایطی باشید که از مدرسه تا دبیرستان و دانشگاه و رادیو و تلویزیون هیچ چیزی در مورد محیط زیست گفته نمی شود از کجا باید انتظار داشت مردم دانش محیط زیست را دریافت کنند.
این دانش باید از طریق صدا و سیما ، آموزشگاهها ، دانشگاهها ، باشگاه ، انجمن ها ، سخنرانی روزنامه های محلی گسترش داد بشه. سازمان محیط زیست کدام یک از این امکانات را دارد؟
هیچ کس حق ندارد مشکلات محیط زیست را تقصیر مردم بیندازد . آن کسی که بوته می کنه و کلبه اش گرم می کنه و نانی می پزد به دلیل فقر هست و به ناچار همه هست و نیستش را برای امروز فدا می کند. این را نباید تقصیر مردم انداخت. مشکل اینجاست که ما ثروت بی کرانی داریم ،  باید از این ثروت برای اشتغال و افزایش ثروت مردم استفاده کنیم ولی ما فقط نفت را میفروشیم و میخوریم و گرنه در کجا با منابع و خاک و آب کشوری این کار را می کنند که ما می کنیم؟

* اخطار بحران محیط زیست را 20 سال پیش دریافت کردم
* مسجد سلیمان امروز را ببینم و عبرت بگیریم . اگر به وضعیت محیط زیست توجه نکنیم ایران پس از تمام شدن نفت به سرنوشت مسجد سلیمان دچار می شود

بحران در پیش است ، من  به عنوان کارشناس محیط زیست این اخطار را 20 سال پیش دریافت کردم ولی ظاهراً باید این اخطار خیلی قوی تر باشد تا به گوش همه برسد . من امسال بعد از سالها سفری به مسجد سلیمان داشتم. این سفر بسیار غم انگیز بود ، مسجد سلیمان جایی بوده که اولین چاه نفت خاورمیانه را داشته. در نزدیکی شهر مسجد سلیمان پوشش گیاهی از بین رفته ، چند درخت کنار می بینی البته نه کنارهایی مثل کنارهای شوشتر، درخت هایی ضعیف با چند برگ . یک پرنده در مسیر مسجد سلیمان نمی بینی. روستاهای اطراف شهر متروکه شده است ، همه رفته اند. تقریباً آب زیر زمینی تمام شده است. قبل از اینکه به شهر برسی به زباله می رسی .همه جا  پر از نخاله و زباله است. در شهر فاضلاب از همه جا جاری ، معماری به هم ریخته . خانه  های سابق شرکت نفت که با پرچین شمشاد پوشیده شده بود با دیوارها  و بلوک سیمانی سیمانی پوشیده شده.
نفت مسجد سلیمان تمام شد و شهر به این فلاکت افتاد و این شهر هیچ راه نجاتی ندارد. چشمه ها خشکیده ، جنگل ها از بین رفته و محیط زیست داغون شده است . اگر با همین وضعیت ادامه دهیم و نسبت به حفظ محیط زیست بی توجه باشیم ، اگر همچنان برای افزایش جمعیت تبلیغ کنیم و برای جنگل و رودخانه و آب و خاک ایران برنامه و مدیریت نداشته باشیم دیر یا زود کشور ایران به سرنوشت مسجد سلیمان دچار می شود باید مسجد سلیمان را بیبنیم و عبرت بگیرم .

پی نوشت :

+ این گفتگو نخستین بار در سایت کمیته نجات پاسارگاد منتشر شده است .

+ به دلیل اینکه می خواستم بیان دوست داشتنی استاد دره شوری در گفت و گو ، به این نوشته  نیز منتقل شود برای همین ویرایش کمی انجام دادم و بسیاری از افعال و جملات بصورت  عامیانه و همانند مصاحبه شفاهی آمده است.

لینک اصلی مطلب در وبلاگ دوستداران حیوانات و محیط زیست